Ο Γείτονας μου (Ένα πικάντικο διήγημα)

1 post / 0 νέες
Γιώργος
Απουσιάζει
Last seen: Πριν από 7 έτη 1 month
Μέλος από: 29/05/2010 - 11:31
Ο Γείτονας μου (Ένα πικάντικο διήγημα)

Ένα πικάντικο διήγημα που διάβασα πρόσφατα και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Έχει πλάκα...
 
Ο Γείτοναςμου
 
Του Αχιλλέα Χρυσοστόμου
 
Θα ‘ταν, δε θα ‘ταν τέλος φθινοπώρου του 2008 όταν βγήκα να πάρω το σκύλο μου περίπατο, όπως συνήθιζα να κάνω σχεδόν κάθε απόγευμα. Εκείνη την ώρα το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε κάποιους που μόλις μετακόμιζαν σ’ ένα από τα διαμερίσματα στην απέναντι καινούργια πολυκατοικία. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία σε όλη αυτή την διαδικασία διότι σκέφτηκα ότι δεν τους ζήλευα καθόλου, αναλογιζόμενος την ταλαιπωρία που έχει μια μετακόμιση. Το μόνο που μου έκανε μια ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν η αμυδρή φιγούρα ενός άντρα με ωραία σωματική διάπλαση καθώς έμπαινε στο απέναντι κτίριο κρατώντας ένα κασόνι. Συνέχισα λοιπόν αμέριμνος τον περίπατό μου. Ένας περίπατος στον παραθαλάσσιο πεζόδρομο της Λεμεσού φτιάχνει πάντα τη διάθεση.
 
Αργότερα αντιλήφθηκα ότι ο άντρας που είχα δει εκείνη τη μέρα, ήταν ο νέος μου γείτονας. Τον έβλεπα μόνο κάποιες φορές τα απογεύματα στο αυτοκίνητο του, καθώς επέστρεφε από τη δουλειά του. Γενικά θα έλεγα ότι ήταν ένας ωραίος άντρας, αρρενωπός, κοντά στα 45, με αθλητικό σώμα και λόγω της γενικότερης εμφάνισης του υπέθεσα ότι έκανε κάποια χειρονακτική δουλειά, χωρίς ωστόσο να μπορέσω να μαντέψω ακριβώς το επάγγελμα του. Ομολογώ ότι ο άντρας αυτός μου άρεσε. Κατοικούσε στον 3οόροφο στο 306 και το μπαλκόνι του διαμερίσματός του «έβλεπε» κατευθείαν στο μπαλκόνι μου. Έτσι μέσα –μέσα έριχνα που και που κάποια κλεφτή ματιά, από περιέργεια ή και για να συναντηθούν τα βλέμματα μας. Κάποιες φορές τον πέτυχα στο μπαλκόνι να καπνίζει ένα τσιγάρο, βυθισμένο στις σκέψεις του. Αυτό όμως που μου έκανε πάντα εντύπωση, ήταν η σπινθηροβόλα ματιά του. Όσο κι αν προσπαθούσα να βρεθώ δήθεν τυχαία στη πορεία του η έστω με επιτήδευση να περνώ δίπλα του την ώρα που στάθμευε για να τον χαιρετήσω, αυτός δεν έκανε κανένα κόπο για να με κοιτάξει. Σκέφτηκα τελικά ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσω ποτέ να του μιλήσω, έστω για να ακούσω για λίγο τη φωνή ή απολαύσω το χαμόγελό του.      « Μπα, δε βαριέσαι! » είπα μέσα μου. « Άσε τον άνθρωπο στην ησυχία του».
 
Ο επόμενος μήνας κύλισε ήσυχα στη γειτονιά, αφού είχαν μετακομίσει κι άλλοι καινούργιοι ένοικοι στο απέναντι μου κτήριο. Οι καινούργιοι ένοικοι ήταν δύο-τρία νέα ζευγάρια, ένα gayζευγάρι, μια γριούλα, μια γεροντοκόρη 50άρα θεούσα, ένας παίδαρος που για αυτόν ‘αφήνεις και το μέγαρο’ και μια φοιτήτρια, που στο διάστημα του ενός μηνός πηδήχτηκε με τα μισά αρσενικά του κολλεγίου με ιδιαίτερη προτίμηση στο χρώμα μαύρο ‘exotique’. Και εγώ κάθε απόγευμα πήγαινα με τον Max, τον σκύλο μου, για περίπατο και όπως πάντα να ρίχνω κλεφτές ματιές στο 306, έτσι για να ξεχνιέμαι λίγο από τις χιλιάδες σκοτούρες της δουλειάς μου.
 
Πλησιάζανε Χριστούγεννα και εδώ πρέπει να αναφέρω πως αυτή είναι η αγαπημένη μου γιορτή όλου του χρόνου. Όλο τον Δεκέμβριο ακούω ανελλιπώς το τραγούδι του Ρουβά ‘Χρόνια Πολλά’ και φαντάζομαι ότι είμαι με τον γκόμενο μου, χέρι - χέρι στα καταστήματα, στους στολισμένους δρόμους με τα εκατομμύρια λαμπιόνια ή άλλοτε αγκαλιασμένοι να καθόμαστε δίπλα στο τζάκι του σπιτιού μου (αν και δεν έχω τζάκι) ή σε ένα ζεστό σαλέ στην Ελβετία. Οι λεπτομέρειες το πώς και με ποια χρήματα δεν με απασχολούσαν, εδώ δεν υπάρχει γκόμενος, το σαλέ θα μας χαλάσει! 
Ένα βράδυ λοιπόν, κοντά στα Χριστούγεννα, καθώς στόλιζα το Δέντρο μου, μες τη τρελή χαρά, και με μουσική υπόκρουση…. τον Ρουβά. Ξαφνικά ακούω Τουκ! Τουκ! Κάποιος να μου χτυπάει την εξώπορτα! «Ποιος να ναι άραγε;» σκέφτηκα μέσα μου. « Δεν περίμενα κανέναν εκείνο το βράδυ! Λες να κατέβηκε το 306 για να πέσει στην αγκαλιά μου; Ή μήπως είναι κανένας μαύρος που διέφυγε της φοιτήτριας; Εκτός κι αν το πιο πιθανόν να είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων!» συνεχίστηκε ο ειρμός μου. Τι άλλο να μπορούσε να σκεφτεί μια αδερφή… Ανοίγω λοιπόν τη πόρτα και αντικρίζω μια γυναίκα μάλλον παχουλή, και σίγουρα μέτριας εμφάνισης ( έχει σημασία αυτό…)
- Καλησπέρα, μου λέει η άγνωστη, μ’ ένα συγκαταβατικό χαμόγελο
- Καλησπέρα, της απαντάω και εγώ, έτοιμος να της διευκρινίσω ότι δεν δεχόμαστε επίσκεψη από Ιεχωβάδες.
- Συγνώμη για την ενόχληση, μένω στην απέναντι πολυκατοικία, στο 306 και χρειάζομαι την βοήθεια σας με το αυτοκίνητο μου…
Ακούγοντας το νούμερο 306, εγώ απέκτησα στο πρόσωπο μια έκφραση έκπληξης, απογοήτευσης, απορίας και τελικής αποχαύνωσης αφού βρέθηκα μ’ ένα στόμα ανοιχτό που δεν έλεγε να κλείσει. Δεν πίστευα στα αυτιά μου.


  • « Χάλασε η μπαταρία του φαίνεται, δεν ξεκινάει η μηχανή και μόλις κύλισε λίγο το αυτοκίνητο μου, σταμάτησε ακριβώς έξω από το σπίτι σας.»
  • «Μα μα… βέβαια να σας βοηθήσω» κατάφερα επιτέλους να αρθρώσω έκπληκτος.


Δεν ήξερα πολλά πράγματα από μηχανές αυτοκινήτων αλλά τουλάχιστον γνώριζα ότι η μηχανή βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του οχήματος.


  • « Πραγματικά απολογούμαι για την ενόχληση», μου ξαναείπε η δύσμοιρη η 


οποία μόλις είχε χτυπήσει τη πόρτα της μάγισσας...
Πριν να μου περάσει καλά-καλά η παγωμάρα ότι ο παίδαρος ήταν παντρεμένος με αυτό το ‘πράμα’ σκέφτηκα ότι τα σαγόνια μου μασούσαν ήδη το τυχερό φλουρί της βασιλόπιτας.
 
Για να μην τα πολυλογούμε, άδραξα την ευκαιρία και την αφορμή που έψαχνα, όχι μόνο για να μιλήσω επιτέλους με τον γείτονα μου, που παρεμπίπτοντος έμαθα ότι λεγόταν Κώστας, αλλά επίσης και να συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα με τον ίδιο αλλά και τη γυναίκα του, που όπως πρόσεξα ήταν κολλημένη πάνω του από την ώρα που σχόλαγε. Ο Κώστας λοιπόν, ήταν τεχνικός για εξειδικευμένα μηχανήματα και συσκευές. Ήταν άνθρωπος με κοινωνική μόρφωση αν και δεν ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος. Μιλούσε με καμάρι για τη δουλεία του και φαινόταν να είναι τελειομανής σε ότι αναλάμβανε να κάνει.  Ο Κώστας λοιπόν έδειχνε μια συμπάθεια σε μένα και ήταν πάντα πρόθυμος, να φτιάξει ή να διορθώσει οτιδήποτε του ζητούσα. Έβρισκα ότι ένιωθε μια εκτίμηση ίσως ακόμα και θαυμασμό για τη δουλειά μου, τα ενδιαφέροντα μου και γενικώς για το ότι έκανα, και αυτό με έκανε να νιώθω ακόμα πιο άνετα μαζί του.
 
Φυσικά όλα αυτά, οι συναντήσεις και οι συναναστροφές γίνονταν πάντα υπό την εποπτεία του κόμη δράκουλα, της γυναίκας του. Η Λίτσα, που είναι υποκοριστικό όνομα από το Παντελίτσα, ήταν μια μάλλον υπέρβαρη γυναίκα, το δυνατό της σημείο όμως ήταν ο κώλος της, που αν αποφάσιζες να τον διανύσεις περιμετρικά, θα χρειαζόσουν και παύση για ξεκούραση. Κάνοντας μια απεγνωσμένη προσπάθεια να είμαι αντικειμενικός, θα έλεγα ότι είναι μια άσχημη γυναίκα που δεν περιποιόταν καθόλου τον εαυτό της. Το χειρότερο όμως ήταν η συμπεριφορά της, τόσο απέναντι στον Κώστα όσο και γενικότερα. Ήταν ένα ανασφαλές άτομο με διάφορες ψυχώσεις οι οποίες διαφαίνονταν μέσα από τις συνήθειες της. Είναι υπερβολικά τσιγκούνα, κάπνιζε συνεχώς και πολλές φορές οι φωνές της ακούγονταν στη γειτονιά για ασήμαντους λόγους πχ όταν ο κακόμοιρος ο Κώστας πάτησε στα σφουγγαρισμένα ή γιατί του ξέφυγε λίγο κατούρημα έξω από τη τουαλέτα, κτλ. Όταν η Λίτσα είχε τα νεύρα της και φώναζε, τα του οίκου τους γίνονταν δημόσιο ακρόαμα…
Αυτή λοιπόν η οξύθυμη συμπεριφορά  απενεργοποίησε και τη τελευταία ηθική μου αναστολή και έτσι πλέον δεν ένιωθα άσχημα για την μυστική ερωτική μου έλξη προς τον Κώστα. Κάτι μου έλεγε, πως και ο Κώστας κάπου βαθειά, πολύ βαθειά μέσα του θα ένιωθε την ίδια έλξη και για μένα. Μα ποτέ δεν είσαι σίγουρος για τα αισθήματα ενός straight!
Χωρίς να μακρηγορήσω από τα Χριστούγεννα του 2008, φτάσαμε αισίως στο καλοκαίρι του 2010. Ένα βραδάκι του Ιουλίου ζεστό και με αρκετή υγρασία, κλασικές καιρικές συνθήκες για τη Λεμεσό, κάλεσα το ζεύγος των γειτόνων μου, για να κάνουμε λίγη παρέα με κρασί και σουβλάκι στην ρομαντικά διαμορφωμένη αυλή μου. Περιττό να αναφέρω ότι η Λίτσα καταβρόχθισε μια πίτα χαλούμι με μανιτάρια για πρώτο πιάτο και μια μιξ (σουβλάκια και σιεφταλιά) για το κυρίως πιάτο. Μετά από αυτό έπεσε σε λήθαργο και μισοκοιμήθηκε ξαπλώνοντας στον καναπέ, όπως ακριβώς παθαίνει ένας φρεσκο-ταϊσμένος βόας που χωνεύει το φαγητό του. Ο Κώστας και εγώ βρήκαμε την ευκαιρία και μιλούσαμε για διάφορα και πάνω στην συζήτηση σερφάραμε και στο ίντερνετ για να δούμε κάτι στο youtube.
 
Εκείνο το βράδι ένοιωθα ότι «ο καφές άρχισε να κάνει καϊμάκι». Θες το καλοκαίρι, θες το ρομαντικό της νύχτας, ένιωθα ένα τρελό ερωτικό πόθο για το Κώστα. Επίσης μη μπορώντας να το εξηγήσω, είχα το προαίσθημα ότι αυτό ήταν αμοιβαίο. ‘Θεέ μου’ σκέφτηκα ‘θα τρελαθώ!’. Σαν πιο τολμηρός και σκανδαλιάρης, χωρίς να πω κάτι στο Κώστα, μπήκα σε μια ιστοσελίδα με βίντεο ετεροφυλικού πορνό. Τα ματάκια του έλαμψαν σαν στρασάκια από ικανοποίηση και ηδονή αλλά ταυτόχρονα και φόβο μην ξυπνήσει ο δράκουλας που κοιμόταν στον απέναντι καναπέ. Παρακολουθούσαμε τα βιντεάκια για κανένα δεκάλεπτο, όταν αντιλήφθηκα ότι ο Κώστας ήταν καβλωμένος. Αυτό μπορούσα να το ξεχωρίσω εύκολα, μέσα από το λεπτό καλοκαιρινό παντελονάκι που φορούσε. ‘Θεέ μου, τι τραβάω η καλλιτέχνιδα!’ Πήγαινα να τρελαθώ από ηδονή. Αυτό το πράμα θα ήταν τουλάχιστον 20 πόντους σε πλήρη εγρήγορση. Πάνω που πήγαινα να κάνω μια δήθεν τυχαία χειρονομία για να τον αγγίξω στο χέρι, ακούστηκε ο βρυχηθμός του ‘Λόχνες’ να τον ρωτάει.... « Άτε Κώστα να πάμε να κοιμηθούμε» Ο Κώστας τρόμαξε, το ίδιο και εγώ, που δεν περίμενα το τέρας να αντιδράσει, έτσι τινάχτηκα απότομα με αποτέλεσμα να χύσω το κρασί πάνω στο Κώστα.
Η γλυκιά φωνή της Λίτσας χάλασε εντελώς την ατμόσφαιρα και βεβαίως μας προσγείωσε ανώμαλα στην πικρή πραγματικότητα. Καληνυχτιστήκαμε και κάλεσα τον Κώστα το πρωί της επόμενης για καφέ με μια κρυφή ελπίδα να γίνει κάτι.
 
Έτσι και έγινε. Το πρωί στις 10 έφτιαξα καφέ και τηλεφώνησα στον Κώστα. Ήρθε φρέσκος και κεφάτος. Φορούσε μια μπλε φόρμα με άσπρη φανέλα και παντόφλες. Εγώ φυσικά ήμουν πιο λιτά ντυμένος. Φορούσα μόνο ένα κόκκινο κοντό παντελονάκι χωρίς εσωτερική επένδυση. Καθώς πίναμε τον καφέ μας ακούσαμε τη φωνή της Λίτσας να λέει στον Κώστα ότι θα πήγαινε για καφέ στης γειτόνισσας.  Τότε είπα μέσα μου «Η ταν ή επί τας», τώρα ή ποτέ!


  • Κώστα, του είπα
  • Έλα ρε, μου απάντησε εκείνος καθώς έστριβε ένα τσιγάρο.
  • Συγνώμη αν σε έφερα σε δύσκολη θέση εψές… ξέρεις με τα βίντεο…
  • Α καλά ρε δε πειράζει, μη το σκέφτεσαι, τίποτα δεν έγινε
  • Ναι όμως σκέψου να γινόταν; Είπα χαμηλόφωνα
  • Τι είπες δεν άκουσα;
  • Λέω πως εγώ συνέχισα να βλέπω βίντεο και μετά που φύγατε, είπα σκάζοντας ένα πονηρό χαμόγελο.
  • Άντε πάλι τυχερέ, άλλην ώρα να μου δείξεις το καλύτερο βίντεο που είδες
  • Οκ όποτε θες, απάντησα, και συνέχισα, σήμερα το πρωί έκανα αποτρίχωση στο στήθος και τη πλάτη και κάηκα λίγο στη πλάτη.
  • Ναι ρε το πρόσεξα ότι κάμνεις αποτρίχωση. Εγώ γαμώτο δε μπορώ να κάμω. Είμαι πολλά τριχωτός, είπε και χαμογέλασε.
  • Ναι είσαι, του είπα και εγώ, με ύφος κρυμμένης λιγούρας.
  • Μα άμα σου λέω είμαι, εννοώ παντού!!
  • Μμμ φαντάζουμε, παραμίλησα και εγώ. ‘Λοιπόν έλα μέσα να μου απλώσεις καταπραϋντική κρέμα εκεί που κάηκα’. ‘Μπας και δούμε επιτέλους το Άγιο φως’ είπα μέσα μου.


Πήγα να τρελαθώ. Τον οδήγησα στο υπνοδωμάτιο και του έβαλα λίγη κρέμα στη παλάμη του. Αυτός άρχισε να με αλείφει απαλά πλησιάζοντας με όλο και πιο πολύ. Τότε του είπα να προχωρήσει και πιο κάτω και χαμήλωσα το παντελονάκι μου. Προχώρησε να με αγγίζει πιο χαμηλά ώσπου ξαφνικά με τύλιξε με τα χέρια του με κόλλησε στο σώμα του και άρχισε να με φιλά στο λαιμό.
Πήγα προς στιγμής να κάνω μια σκέψη λογικής, τι κάνω με το γείτονα μου, αλλά η σκέψη βούλιαξε στη θύελλα της ηδονής που είχε πλημμυρίσει και τους δυο μας. Δεν ξέρω πότε και πως, βρεθήκαμε γυμνοί στο κρεβάτι να στριφογυρίζουμε αγκαλιασμένοι και χαϊδεύοντας ελεύθερα ο ένας τον άλλον. Λες και δεν υπήρχε τίποτα γύρω μας και φυσικά ούτε καν πέρασε απ’ το μυαλό μας ότι η πόρτα της κουζίνας ήταν ορθάνοιχτη. Μετά από δύο χρόνια πολιορκίας έκανα έρωτα με τον άντρα που ποθούσα τόσο πολύ. Ο Κώστας μονολογούσε ασταμάτητα, ‘μωρό μου τι κάβλα’. Και εγώ έλεγα μόνο το όνομα του. Κάθε ερωτική στάση μας έφερνε με έναν διαφορετικό τρόπο πιο κοντά τον έναν στον άλλον, πλημμυρίζοντας κάθε μας κίνηση με τρυφερότητα και ηδονή.
Η κορύφωση μας ήταν παθιάρικη θεαματική και μεγαλόπρεπη όπως ταιριάζει εξάλλου σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά επιτρέψτε μου να μην προβώ σε λεπτομέρειες. Ο Κώστας ήταν 100% ενεργητικός και μέσα του έκρυβε κάτι που δεν περίμενα ποτέ να δω. Και σε σωματικό αλλά περισσότερο σε ψυχικό επίπεδο.
Όταν τελειώσαμε με το καλό, συνειδητοποιήσαμε ότι το σπίτι ήταν ορθάνοιχτο και ότι από στιγμή σε στιγμή η Λίτσα θα άρχιζε να φωνάζει ψάχνοντας το Κώστα.
Βγήκαμε έξω και πάλι, εννοείται ντυμένοι, και χωρίς πολλά λόγια, κάναμε ακόμα έναν καφέ. Αυτός χαμογελούσε αμήχανα.


  • Το ξέρω πως δεν είσαι άνθρωπος για τέτοια, του είπα.
  • Όχι δεν είμαι, αποκρίθηκε, έχοντας πάντα ένα μειδίαμα που δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι υποδήλωνε. Πάντως δεν ένιωθε ούτε μίζερος ούτε μετανιωμένος.
  • Ξέρεις Κώστα, μου άρεσες εδώ και πολύ καιρό, του είπα, και πήγα να συνεχίσω..
  • Άσε δεν είναι ανάγκη να πεις τίποτε. Δεν πειράζει.
  • Πάντως θέλω να ξέρεις ότι σε εκτιμώ περισσότερο τώρα, γιατί δεν έπνιξες αυτό που ένιωσες. Κώστα μπορείς να με εμπιστεύεσαι, του είπα.


 
Ίσως να είναι η πρώτη και τελευταία φορά που ήρθαμε τόσο πολύ κοντά οι δύο γείτονες. Η φιλική μας σχέση δεν άλλαξε καθόλου. Ούτε έγινε πιο οικεία αλλά ούτε και πιο ψυχρή. Παραμένει η ίδια όπως ήταν και πριν, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
 
Φυσικά και αναρωτιέμαι κάποτε πως νιώθει ο Κώστας μετά από αυτό που έγινε μεταξύ μας. Και κυρίως το πώς ένας ετεροφυλόφιλος θα μπορούσε να έχει μια τόσο ωραία επαφή με έναν άλλον άντρα. Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανα σεξ με άντρα ο οποίος για πρώτη φορά δοκίμαζε τον απαγορευμένο καρπό. Με κάποιους από αυτούς δεν ξαναβρεθήκαμε μετά την ερωτική μας εμπειρία. Με κάποιους άλλους όμως συνέχισα να έχω ταχτικές ερωτικές επαφές, μέχρι που έσβησε το καντήλι του έρωτα μας. Με ένα δύο άλλους άντρες μείναμε φίλοι. Ίσως να μην είναι τόσο ανάγκη να βρίσκουμε απαντήσεις σε όλα και να δεχόμαστε τον έρωτα όπως έρχεται και να απολαμβάνουμε τα δώρα του. Ο έρωτας είναι έρωτας όπως κι αν είναι.
 
Δεν έχω σκοπό να ενοχλήσω το Κώστα ξανά αν δεν το επιθυμεί και ο ίδιος. Και φυσικά δεν θα ψάξω για τρόπους για να τον ρίξω ξανά στο κρεβάτι. Αν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει. Εγώ πάντως κρατάω ότι ωραίο έχω ζήσει μαζί του εκείνο το πρωινό. Θα παραμείνει  κάτι που θα αξίζει να σημαδεύει για πάντα τη καρδιά μου.

field_vote: 
Η βαθμολογία σου: Καμία Average: 4.3 (3 votes)
Edited by: costas on 14/09/2010 - 17:48